چطور یک ترانه‌ی خوب را از یک ترانه‌ی معمولی تشخیص بدهیم؟

هر روز ده‌ها ترانه دستمان می‌رسد و بیشترشان از نظر فنی درست‌اند: وزن دارند، قافیه دارند، و هیچ ایراد عروضی نمی‌شود از آن‌ها گرفت. با این حال فقط تعداد کمی‌شان اجرا می‌شوند.

تفاوت معمولاً در یک چیز است: تصویر. ترانه‌ای که می‌گوید «دلم برایت تنگ شده» یک جمله است؛ ترانه‌ای که می‌گوید «فنجان دومت هنوز روی میز مانده» یک صحنه است. مغز شنونده صحنه را نگه می‌دارد و جمله را فراموش می‌کند.

دومین تفاوت، صداقت لحن است. وقتی ترانه‌سرا با واژه‌هایی می‌نویسد که خودش در زندگی روزمره به کار نمی‌برد، شنونده فاصله را حس می‌کند حتی اگر نتواند اسمش را بگذارد.

و سوم، جای سکوت. ترانه‌ی خوب می‌داند کجا چیزی نگوید. کورسی که هر هجایش پر است، جایی برای نفس کشیدن خواننده نمی‌گذارد.

وقتی ترانه‌ای را برای کاتالوگ انتخاب می‌کنیم، اول دموی خوانده‌شده‌اش را گوش می‌دهیم، نه متنش را. متنی که روی کاغذ عالی است و در دهان خواننده نمی‌چرخد، برای ما ترانه‌ی خوبی نیست.